Er is al veel over het nieuwe U2-album gezegd, maar zo scherp als de band wordt gefileerd op The Quietus heb ik het nog niet gezien.

Ja, het ergert me dat het album zomaar in mijn iTunes verschijnt tussen mijn zelf geripte cd’s. Het ergert me nog veel meer dat het blijkbaar altijd in de iCloud blijft staan, ook als ik het album uit iTunes heb verwijderd.

U2 ergert sowieso me al jaren door de act van valse bescheidenheid, waarbij ze tegelijkertijd in elke zin willen laten horen dat er overal diepe gedachten achter zaten. Kijk de Classic Albums-aflevering over The Joshua Tree maar eens. (Zet voor de zekerheid een plaat plexiglas vóór je tv, zodat je er niet in een onbewaakt moment een mok doorheen gooit…) Dat zelfverklaarde liefhebbers de band niet meer pruimen doet me dan ook vooral goed. Maar die recensies zijn niet zo pijnlijk als het artikel van The Quietus.

File Under-collega @stonehead wees op Twitter op het artikel van John Doran waarin op pijnlijke wijze de vinger wordt gelegd op de discrepantie tussen het imago dat Bono en co willen uitstralen en hun feitelijke handelen.

Bono de weldoener en zijn kompanen hebben als titel voor het album Songs Of Innocence gekozen, een verwijzing naar de Engelse dichter William Blake. Blake verzette zich tegen uitbuiting door de heersende klasse. Doran wijst er op dat U2 – en Bono in het bijzonder – consequent tegen de uitbuitende heersende klasse aanschurkt.

Apple bijvoorbeeld. Een bar slechte reputatie op het gebied van milieu én arbeidersrechten. Of George Bush en Paus Johannes II, gezellig samen op de foto voor de publiciteit. O ja, en een kleinigheidje: dat ome Bono over slechts 5% van zijn inkomen belasting betaalt in zijn thuisland Ierland. De rest wordt via Nederland geregeld, tegen aanzienlijk gunstiger tarieven. De gulle giften van Bono worden dus in feite betaald door de Ierse belastingbetaler.

U2 is een stelletje graaiers. En hypocriete graaiers ook nog.