Dit klinkt niet erg muzikaal, maar dat is het in feite wel.

Op File Under schreef ik in de stukken Jan Smit Is Onze Homie en Jan Smit Is Onze Homie (No Clue Remix) hier al over.

Buma/Stemra is de organisatie die zegt op te komen voor de belangen van muzikanten en muziekauteurs, maar in de praktijk alleen geinteresseerd is in het binnenharken van geld voor de bovenlaag van muzikanten die daadwerkelijk lid is van Buma/Stemra. Dat ze alle muziek die daarbij afhankelijk is van andere dan de mainstream media de nek omdraaien maakt ze niet uit.

Al jarenlang waren ze bezig stapje voor stapje steeds meer van de online beschikbare muziek te belasten. Ze zijn jaren bezig geweest om steeds weer een stukje heffing meer in te voeren op online video’s. Artiesten hebben de vrijheid bij aanbieders als YouTube om gebruikers de video’s te láten embedden, dat wil zeggen de video’s te tonen op een andere website dan de videosite, of dat nu YouTube, Vimeo of een andere site is.

Voor veel artiesten in genres die je niet op de grote radiozenders hoort en niet op televisie ziet, is dat de enige manier om bekendheid te krijgen voor hun muziek. Nogmaals, de rechthebbenden bepalen of de muziek op andere sites gebruikt mag worden of niet.

Buma/Stemra komt echter alleen op voor de Marco Borsato’s en Jan Smitten van deze wereld en probeerde dus embedden (en in een eerder stadium zelfs gewoon het linken naar een bestand) te belasten. In andere landen is dat niet eens een optie geweest, maar Buma/Stemra heeft een monopoliepositie, korte lijntjes in Den Haag en vele miljoenen niet-uitgekeerde gelden waarmee ze iedere door liefhebbers opgezette website plat kunnen procederen. En nog erger: ze beginnen iedere keer opnieuw, net zolang tot er een slecht onderbouwde uitspraak een keer hun kant opvalt. Politiek en van radio en tv bekende artiesten kijken keer op keer weg of laten zich met een kluitje in het riet sturen. Ali B. was een positieve uitzondering.

Het Europese Hof heeft net in een Duitse zaak bepaald dat embedden in principe geen nieuwe publicatie is en daarmee geen auteursrechtenschending. In principe, omdat je niets mag veranderen aan een video en je hem ook niet aan een nieuw publiek beschikbaar mag stellen.

Deze uitspraak betekent dat ook als je geld verdient met een site (in Buma/Stemra-termen is dat nog geen winst, maar ben je al de klos als je jaarlijks twee euro verdient met Google AdWords) je gewoon video’s mag embedden als die mogelijkheid geboden wordt.

Ik verwacht niet dat Buma/Stemra zich hierbij neerlegt. Via enerzijds de Europese Unie, waar de entertainmentindustrie een dikke vinger in de pap heeft en de kleine bands en websites niet, en anderzijds via “vrijhandelsverdragen” waarin de industrie uitmaakt wat wij mogen doen zullen de komende jaren de vrijheden weer flink worden ingeperkt. Maar voor eventjes is de graaizucht van Buma/Stemra een halt toegeroepen.