Door het recenseren kan het gebeuren dat een plaat die je het ene jaar heel veel draait, het volgende jaar bijna niet meer aan bod komt. Niet omdat ik hem ineens niet meer de moeite waard vind, maar gewoon omdat het aantal uren in een dag beperkt is, zelfs bij iemand die de hele dag muziek op heeft staan.

Een plaat die ik vanaf het eerste moment veel gedraaid heb en veel blijf draaien – ondanks al die nieuwe cd’s die er te beluisteren zijn – is Beth Hart’s Bang Bang Boom Boom. Na het voor mij teleurstellende My California was deze plaat, met producer Kevin Shirley en een aantal van zijn vaste muzikanten, een voltreffer. Er staat geen slecht nummer op, en toch is het titelnummer met afstand mijn favoriet.