Hele Enge Griezel

Mijn bijdrage aan de Battle Over Artiesten You Love To Hate op Ondergewaardeerde Liedjes:

Er zijn artiesten waar je niet al te veel bewondering kunt opbrengen, zoals in mijn geval Zijne Schijnheiligheid Bono, filantroop op kosten van de Ierse belastingbetaler, en er zijn er waarbij het eerder afschuw is. In mijn geval zijn dat bijvoorbeeld Scientoloog Billy Sheehan (bassist van o.a. Mr. Big) en de man die steeds minder bekend wordt om zijn muziek, en steeds meer om zijn waanzinnige uitspraken: Ted Nugent.

Dat is overigens niet van de laatste tijd. Ooit memoreerde in Oor de columnist Swie Tio dat Nugent over zijn groupies riep dat je van dertienjarige meisjes neuken geen AIDS kreeg. Waarop Tio fijntjes opmerkte dat je er blijkbaar wel seniel van werd. In 1978 mocht Nugent niet met een zeventienjarige trouwen. Dat vond ‘ie geen probleem, hij liet zich tot wettelijk voogd benoemen… Wat je noemt een frisse persoonlijkheid.

De laatste jaren komt hij voornamelijk in de publiciteit met een onafgebroken stroom van extreem-rechtse uitspraken. Zo noemde hij Obama een “subhuman mongrel” en wist hij vorige week nog te melden dat Democraten als hondsdolle coyotes ter plekke neergeschoten moeten worden. Want hé, waarom zou je beschááfd zijn?

Ook in zijn muziek komen zijn opvattingen steeds meer door. Tot op zekere hoogte kun je dat nog wel accepteren. Je kunt iemands muziek waarderen zonder het met elke opvatting eens te zijn, ook als die doorklinkt in teksten. Maar laat het maar aan Nugent over om het nog een stukje verder te trekken. Niet alleen staat hij zijn opvattingen uitgebreid te verkondigen vanaf het podium, bij zijn laatste livealbum Ultralive Ballisticrock zijn de rants zelfs op het album opgenomen. Kortom, een Hele Enge Griezel, die elk platform gebruikt om zijn akelige boodschap te verspreiden. Jan Roos, Bert Brussen en Jan Dijkgraaf sámen zijn nog niet eens zo eng…

Zijn livealbum Double Live Gonzo blijft desondanks een van mijn favoriete livealbums. De man kan namelijk wèl gitaarspelen. Zolang hij dat domme gehits achterwege laat en de muziek laat spreken. Maar zelfs dat zit er tegenwoordig niet meer in.

(Mijn eerste concert was trouwens van Ted Nugent. Niet dat ik er veel van meekreeg. Het geluid stond zo onbenullig hard dat ik bij mijn eerste concert al forse gehoorbeschadiging op had kunnen lopen. Songs herkennen werd door het absurde volume echter bijna onmogelijk…)

Lees vooral ook de andere bijdragen aan de Battle Over Artiesten You Love To Hate op Ondergewaardeerde Liedjes.