Karakter

Qua Nederlandse en Belgische bands doet platenmaatschappij Mascot het niet slecht. Ayreon en De Staat hadden ze al een tijd onder contract, vorig jaar kwam daar Triggerfinger bij en dit jaar DeWolff. Heel verschillende bands met één overeenkomst: ze nemen keer op keer risico’s.

DeWolff dwong al veel bewondering af met hun strikt analoge benadering van het opnameproces. Niet vanuit een soort “kijk-mij-eens-hip-zijn”-houding, maar als een keuze om zichzelf uit te dagen en niet elk foutje te gaan overdubben. Pablo van de Poel (zang, gitaar), Luka van de Poel (drums, zang) en Robin Piso (toetsen, Hammond, zang) zijn afkomstig uit Geleen. Inmiddels hebben ze hun eigen Electrosaurus Southern Sound Studio in een Utrechtse werfkelder. Steeds vaker kiezen ook andere bands voor het analoge paradijsje van de heren.

Op de site noemt de band het zelf Raw Psychedelic Southern Rock. Dat dekt de lading maar een heel klein beetje. Er is namelijk ook West Coast, bluesrock, funk en classic rock in de sound te ontdekken. Maar ja, zie dat maar eens in één term te vangen.

Ja, er zijn tal van associaties te bedenken met andere bands of artiesten. Je hoort ook dik vijftig jaar muziekgeschiedenis terug. Daar is niks mis mee zolang ze er een eigen twist aan geven. En dat doen ze. Drie kwartier lang hoor je een melange van stijlen in een licht psychedelisch jasje, niet gepolijst maar wel zorgvuldig opgebouwd, met solo’s op gitaar en Hammondorgel.

Once In A Blue Moon is seventies southern rock, doet op momenten aan Crosby, Stills, Nash & Young denken en wordt bekroond met een heerlijke Hammondsolo. Double Crossing Man heeft een flinke funkvibe. Deceit & Woo heeft wat aanzienlijk modernere elementen, maar heeft ook achtergrondzangeressen en een korte bluessolo halverwege. Naar het einde komen er een paar tracks langs die eigenlijk meer poppy zijn dan je zou verwachten. Swain bijvoorbeeld, met een fijne Beatlesque melodie, luchtig en intens vrolijk zonder ook maar één seconde een niemendalletje te worden.

Naarmate je het album vaker beluistert hoor je steeds meer goed uitgedachte overgangen en slimme details. Dat hebben ze echt niet allemaal in twee takes uitgedacht, maar zo klinkt het wel, en da’s gewoon knap. Hun muzikale volwassenheid loopt een paar decennia voor op hun biologische leeftijd.

DeWolff lijkt de liefdesbaby van Crosby, Stills, Nash & Young, The Black Crowes, Wolfmother en zo nog wat namen. Daar krijg je niet per definitie kinderen met conventionele looks van, maar wel kids met karakter. Bakken met karakter.

DeWolff – Thrust
(Mascot)

DeWolff website
Audiovideo’s van alle tracks op het Mascot YouTubekanaal