Teleurstellende topklasse

Er zijn er paar bands waarvan ik het betreur dat ik ze nooit live heb kunnen zien. Een van die bands is Savatage. Eén keer had ik zelfs een kaartje en werd het concert een dag tevoren afgezegd vanwege een handblessure van gitarist Al Pitrelli. Sinds 2005 is het echter ijzig stil rond Savatage. Songschrijver, producer én eigenaar van de naam Paul O’Neill lijkt alleen nog interesse te hebben voor het Trans-Siberian Orchestra. We moeten het daarom doen met solowerk van de heren van Savatage, zoals dit Pins And Needles, het derde album van Chris Caffery. Anders dan zijn eerste album is dit een album vol snoeiharde beukers. Intelligente beukers, dat wel, maar er wordt zelden gas teruggenomen. En dat is meteen de makke van Pins And Needles. Begrijp me niet verkeerd, het blijft zeer intelligente powermetal van begin tot eind – al had de saxofoonsolo (!) in “Worms” voor mij niet gehoeven -, maar zeker als je de laatste songs op het album in ogenschouw neemt had het stukken gevarieerder gekund. “Metal Fist” voert je terug naar de beste Savatagedagen terwijl “Qualdio” bijvoorbeeld een fraai ingetogen instrumentaaltje is. Alleen al een afwisselender volgorde had dit album een stuk beter gemaakt. Nog altijd is het topklasse powermetal, maar ik blijf desondanks achter met het gevoel dat het beter had gekund. En nog steeds blijf ik verlangen naar nieuw werk van Savatage.

Chris Caffery – Pins and Needles
(Metal Heaven / Rough Trade)