Heftig maar verrassend verteerbaar

Moistboyz is zo ongeveer Ween On Speed. De songs gaan allemaal in razend tempo, de gitaren zijn zwaar overstuurd, de zang zou niet rauwer kunnen. Het lastige is alleen dat het door het gebrek aan variatie lastig is om een heel album van de heren uit zitten. Een tijdje geleden verscheen Moistboyz IV en dat leed zwaar onder dat euvel. Nu zijn Moistboyz’ eerste twee albums op een enkel schijfje verschenen. Ik verwachtte dat, zoals Mickey Moist a.k.a. Dean Ween dat ook met die andere band beleefde, de eerste albums aanzienlijk rommeliger en té over the top zouden zijn, maar tot mijn verbazing is dat helemaal niet het geval. Zeker, de Ween On Speed-songs zijn in ruime mate aanwezig, en ook hier iets teveel naar mijn smaak, maar door een aantal rustigere – maar niet noodzakelijkerwijs kalmere – songs (“I Am The Jury”, of “American-Made And Duty-Free” dat ondanks stevig overstuurde gitaren een countryfeel blijft houden) is het allemaal aanzienlijk beter te pruimen. Juist het feit dat hier niet elke song in razend tempo door m’n speakers wordt geslingerd, maakt dat ik van deze cd meer kan genieten dan van de opvolgers III en IV. Voor wie de eerste albums al heeft staat er slechts één enkele bonussong op, het weinig bijzondere “My War”. Het recept was bij deze albums hetzelfde als bij de latere albums, met zwaar overstuurde gitaren en meer gebrulde dan gezongen politiek incorrecte teksten, maar de variatie zorgt ervoor dat het niet té zwaar op de maag komt te liggen.

Moistboyz I & II
(Schnitzel / Munich)