Punch & Judy anno 2007

Poppenkast moet het hebben van herkenbare figuren en patronen. Jan Klaassen en Katrijn, hij dom en impulsief, zij slim, doortastend en toch vergevingsgezind. Ook de Amerikaanse band Puppet Show houdt zich aan de conventies. Ze spelen progrock en dat betekent dat er veel sfeer- en tempowisselingen te horen zijn, dat er in een uur speeltijd met moeite zes nummers passen en dat gitaar en toetsen menig duel uitvechten. Bij het beluisteren vallen me geregeld – vooral in de toetsen – Marillion-achtige passages op, met zo nu en dan wat Kansas, Yes of Rush. Het mag duidelijk zijn: er wordt duchtig binnen de lijntjes gekleurd. Maar tegelijkertijd kun je niet anders concluderen dan dat er wel machtig móói binnen de lijntjes gekleurd wordt. En dat terwijl het er lange tijd op leek dat het met het debuut Traumatized uit 1998 zou eindigen. Maar The Tale of Woe is onder de productionele leiding van Terry Brown (Rush, IQ, FM) een mooi uitgebalanceerde cd geworden, waarop wat mij betreft zanger Sean Frazier het verschil maakt. Muzikaal zit het vol breaks en sfeerwisselingen, maar die breaks zijn geen breaks om technische krachtpatserij tentoon te spreiden. Integendeel, de opbouw van de songs is logisch en precies wat iedere progger verwacht. Ook deze poppenkast zal juist door de voorspelbaarheid gepaard aan vakmanschap zijn publiek wel vinden. Al is de Nokia-ringtone in een van de songs wèl een verrassing…


Puppet Show – The Tale of Woe
(ProgRock / Bertus)