Een veel mooier eerbetoon had het niet kunnen zijn

Bij Starcastle denk ik eerder aan een Nickelodeonserie of aan een album met Ronnie James Dio dan aan een klassiek-Amerikaanse progband. En toch is dit een gezelschap dat al in 1969 bijeenkwam. Van 1976 tot en met 1978 brachten ze vier studio-albums uit, met aanvankelijk heel wat succes. Ze hadden zelfs bands als Journey en Foreigner in hun voorprogramma staan en werkten met Roy Thomas Baker, producer van de klassieke Queenalbums. Het succes verdween tegelijkertijd met een aantal bezettingswisselingen totdat de grote man achter Starcastle, Gary Strater, in 1997 de band nieuw leven in blies. Song Of Times is daarvan het eerste resultaat op cd. Strater heeft dat zelf niet meer mogen meemaken. In december 2004 overleed hij, nog geen vijftig jaar oud. Strater zou echter trots geweest zijn, want de achterblijvers in Starcastle hebben zijn werk met zorg afgemaakt. De tien composities – nou ja, negen, want “Babylon” staat er in twee versies op – zijn prog voor oude mannen (dus ook voor mij) in de stijl van Yes, Kansas en Styx waarbij vooral de magnifieke harmonieĆ«n direct uitnodigen tot meegalmen. Song Of Times is een uithangbord voor de prog/pop waar Amerikanen zo goed in zijn: met toetsenpartijen en breaks zoals we die gewend zijn uit de prog, maar in steevast toegankelijke composities en vooral met van die hemelse zangpartijen. Zanger Al Lewis doet menigmaal denken aan – hoe kan het anders – Yes’ Jon Anderson en Steve Perry (ex-Journey), waar de koortjes vooral aan Styx en Kansas herinneren. Het klinkt niet als een plaat uit 2007, maar gezien het aantal jaren dat hieraan gewerkt is mag dat ook niet verbazen. Starcastle roept met verve een brok nostalgie op en dat is beter dan geforceerd hip proberen te zijn…

Starcastle – Song of Times
(ProgRock / Bertus)