Geen topper in Ozzyland

Na zes jaar is het weer zover, Ozzy verblijdt de wereld weer met een nieuw album. Nou ja, de wereld, zijn muziekfans. Want laten we wel zijn: velen kennen Ozzy beter van de realitysoap dan van zijn muziek. Maar nieuw werk van de Prince of Darkness – wie, die man die zo over het podium schuifelt? – is toch altijd een bijzonder moment. Zes jaar geleden, met Down to Earth, viel het uiteindelijk vies tegen. En nu? Hmm. Zakk Wylde gooit er zijn bekende ruige riffs en gierende gitaaruithalen tegenaan, Mike Bordin is met Blasko de solide ritmesectie en Ozzy’s bereik is weliswaar kleiner geworden, maar ook nog steeds uit duizenden herkenbaar. De sound is stevig gemoderniseerd om de fans van Linkin Park, Limp Bizkit en alle hippe rockbands erbij te krijgen en te houden. Dat houdt in dat de riffs van Zakk Wylde nog overheersender zijn dan anders. Dat is geen probleem wat mij betreft, want ik vind Wylde nog steeds een van Ozzy’s betere ontdekkingen. Het probleem begint al aan de basis: de songs. De meeste halen wel een voldoende, maar er zijn weinig uitschieters te bekennen. Dus geen “Mr. Crowley”, “Bark At The Moon” of “Mama, I’m Coming Home”. Niet één song blijft meteen hangen en is direct mee te brullen. Integendeel, pas na een paar draaibeurten blijft er überhaupt iets hangen. Pas dan blijken vooral “I Don’t Wanna Stop”, “Black Rain” en “The Almighty Dollar” toch een echo van de Ozzy-magie te bevatten. Zeker, Ozzy is Ozzy is Ozzy en een nieuw album blijft iets bijzonders, maar in Ozzyland is dit geen topper.

Ozzy Osbourne – Black Rain
(Epic / Sony)