James Labrie – Impermanent Resonance

James Labrie - Impermanent ResonanceHoe meer ik in de loop der jaren hoorde van James LaBrie, hoe meer ik het idee kreeg dat hij alleen met het Dream Theater-materiaal overweg kon, vooral omdat de covers uit het Portnoy-tijdperk vocaal niet al te best zijn. Wat ik even gemist had, is dat Labrie van 1995 tot 2002 heeft gekampt met de naweeën van een voedselvergiftiging(!). Zoals alle Dream Theaterleden brengt hij ook ander werk uit. Met producer/muzikant Matt Guillory brengt hij al heel wat jaren albums uit, eerst onder de naam MullMuzzler, tegenwoordig onder de naam James LaBrie. Met vrijwel dezelfde band als de vorige keer, dus naast LaBrie en Guillory weer drummer Peter Wildoer – die ook verantwoordelijk is voor de grunts op het album -, gitarist Marco Sfogli en bassist Ray Riendeau. Een vergelijking met Dream Theater is en blijft onvermijdelijk. Zeker als je constateert dat het toch weer een simpeler variant van Dream Theater is. Proggy metal, maar zonder lang uitgesponnen instrumentale hoogstandjes, allemaal vrij simpele rockers, waarvan er maar eentje (net) de vijf minuten overschrijdt en – ook zeer vergelijkbaar met Dream Theater – soms lelijk overheersende toetsenpartijen. De band is nog het best als Dream Theater wordt uitgebannen in de rechttoe-rechtaan rockers als “I Got You” en “I Will Not Break”, met hakkende gitaren en makkelijk in het gehoor liggende refreinen. Wat wel op het hele album indrukwekkend is, is het drumwerk van Wildoer. Maar het wordt uitgebracht onder de naam James LaBrie, en juist die verkent wederom helemaal geen nieuwe paden. Het album is maar een paar maanden eerder uitgebracht dan de nieuwe Dream Theater, terwijl DT in november ook nog een ongetwijfeld dure livebox uitbrengt. In de praktijk zullen veel mensen een keuze maken tussen LaBrie’s solo-album en de albums van Dream Theater. Voor mij is dat eerlijk gezegd amper een keuze. “Impermanent Resonance” is best leuk, maar niet meer dan dat.


mij=InsideOut

« »