Karl met een C

Mijn bijdrage aan de Duitse Battle op Ondergewaardeerde Liedjes:

Als jochie van zeventien vertrok gitarist Karl Buskohl vanuit de Duitse deelstaat Ostfriesland naar de naastgelegen provincie Groningen om zich onder te dompelen in de bloeiende muziekscene van die dagen. Het resulteerde in dienstverbanden – en successen – met Vitesse, Long Tall Ernie & The Shakers en Herman Brood & His Wild Romance. Groningen en Nederland bleken al snel te klein voor zijn ambities en hij vertrok als bandlid van Mink DeVille naar de VS. De jaren daarna speelde hij met en produceerde hij albums voor Mannfred Mann’s Earth Band, Mother’s Finest, Peter Maffa, Udo Lindenberg, Keb’ Mo, Eric Burdon & The Animals, Joe Cocker en – misschien wel het meest succesvol – Robert Palmer.

Het was Buskohl – opererend onder de naam Carl Carlton – die Palmer eerst wist te overtuigen een track van blueslegende Robert Johnson te zingen voor een tributeplaat en vervolgens hielp bij een van Palmer’s meest geprezen platen, het bluesalbum (!) Drive, tevens het laatste album dat Palmer maakte. Tijdens de promotietour voor het album stierf Palmer aan een hartaanval.

Daarnaast had Carlton in het eerste decennium van deze eeuw een eigen band, Carl Carlton & The Songdogs, en hij bracht daarmee drie studioalbums en het uitstekende live-album Cahoots & Roots uit, vol poprock met rootsy inslag. De Songdogs bestonden uit onder andere Moses Mo’ en Wyzard (beiden Mother’s Finest), maar er schoven ook mensen aan als Levon Helm (The Band) en Sonny Landreth. Buskohl is duidelijk meer kosmopoliet dan Duitser in zijn muziek.

Dat kosmopolitische komt trouwens ook in zijn woonplaatsen tot uiting. Na Groningen, de VS, Dublin en Mallorca woont hij nu op een eilandje dat bij Malta hoort. In 2014 bracht hij weer een album uit, Lights Out In Wonderland, met daarop dit “Strawberry Letter”.

Lees vooral ook de andere bijdragen aan de Duitse Battle op Ondergewaardeerde Liedjes.