Brulboei

Mijn bijdrage aan de Down Under-battle op Ondergewaardeerde Liedjes:

Australië is voor mij het land van de no frills rock and roll. Bluesgeörienteerde rock met in de eerste plaats een onweerstaanbare groove. AC/DC, Beasts Of Bourbon en… Rose Tattoo.

De band had twee uithangborden: zanger Angry Anderson en slidegitarist Pete Wells. Zij waren het die Rose Tattoo de kenmerkende sound gaven.

Al snel waren de heren van AC/DC fans en dankzij hen werd de productie gedaan door AC/DC’s eigen productieduo Harry Vanda & George Young. (Leuke weetjes over dit duo: wist u dat ze een hit hadden met “Hey St. Peter” onder de naam Flash And The Pan en dat Harry Vanda eigenlijk Johannes van den Berg heette? – Jup, geëmigreerde Nederlander.)

Het titelloze debuut – ook wel uitgebracht onder de titel Rock ‘n’ Roll Outlaws – begon met drie kneiters van tracks: “Rock ‘n’ Roll Outlaws”, “Nice Boys (Don’t Play Rock ‘n’ Roll)” en “The Butcher & Fast Eddie”. Waar het merendeel van de tracks juist up-tempo was, was “The Butcher & Fast Eddie” een trage blues. Een simpele maar effectieve slideriff en Angry Anderson die daaroverheen brulboeit met een verhaal over twee rivaliserende gangleiders. Een klassieke murderballad, eigenlijk.

Na het tweede succesvolle album Assault & Battery begonnen de scheurtjes in de formatie zichtbaar te worden en werden daarmee de successen allengs minder. Pete Wells vertrok, Angry Anderson acteerde (in Mad Max Beyond Thunderdome) en begon een solocarrière.

Een paar jaar later werd de band herontdekt in de LA sleazescene. Zo nam Guns N’ Roses “Nice Boys” op op de EP Live Like A Suicide, die later onderdeeel werd van het album GN’R Lies. Een reünie liep in de soep toen drummer Dallas Royall overleed. Van 1986 tot 1998 lag de band daarom feitelijk stil, op een paar concerten in het voorprogramma van Guns N’ Roses na. Mede dankzij belangstelling In Europa kwam de band in 1998 weer bijeen, met Anderson én Wells. Het resulteerde in twee nieuwe albums, Pain in 2002 en Blood Brothers in 2008, maar een nieuwe succesperiode bleef uit.

Inmiddels is Angry Anderson de laatst overgeblevene van de succesformatie. De meesten hebben het loodje gelegd. Er is in 2012 nog gewerkt aan demos voor een laatste album, maar of dat nog ooit het levenslicht gaat zien is de vraag.

Gelukkig hebben we dat debuut nog…

Lees vooral ook de andere bijdragen aan de Down Under-battle op Ondergewaardeerde Liedjes.