De clême-taune

Mijn bijdrage aan de Franstalige battle op Ondergewaardeerde Liedjes:

Frans is nooit een taal geweest die ik heel interessant vond – en dientengevolge was ik er op school ook niet goed in. Via de omweg van de muziek kwam het toch weer terug: Frans blijkt een prachttaal voor rock. De eerste keer dat ik dat ontdekte was met F.F.F., die ik al eens eerder heb besproken.

Ook in de progrock blijkt Frans prachtig te zijn. In elk geval wel in de versie van Lazuli. Dit vijftal timmert in toenemende mate aan de progweg en brengt binnenkort een live-dvd uit van een optreden in De Boerderij in Zoetermeer. Een eerdere dvd werd opgenomen in Paradiso.

De band is ooit opgericht door drie gitaristen, de broers Dominique en Claude Léonetti en Gédéric Byar. Dominique is daarnaast ook de zanger en de voornaamste songwriter. Tot 2010 waren ze een zestal, sindsdien zijn ze een vijftal met daarbij toetsenist Romain Thorel en drummer Vincent Barnavol. Inderdaad, geen bassist. Maar dat is niet de grootste bijzonderheid in het instrumentarium. Dat is de LéOde, die het midden houdt tussen een slidegitaar en een synthesizer. Uit pure noodzaak bedacht: Claude Leonetti raakte bij een motorongeluk een groot deel van de functie in zijn linkerhand kwijt en bedacht daarom de LéOde. Wat je noemt een geluk bij een ongeluk, want de LéOde zorgt voor een uniek geluid.

Die muziek was toch al verre van gewoon. De nadruk ligt sterker op ritmiek dan gebruikelijk in pop en rock, met bovendien veel klanken die een Arabische invloed met zich meebrengen. De Léode draagt vooral aan dat laatste bij. Daarnaast staan – voor prog niet altijd vanzelfsprekend – de fenomenale muzikale vaardigheden van de heren volledig in dienst van liedjes met kop en staart.

En die Franstalige teksten? Ach, het gaat mij meer om de klanken eerlijk gezegd. “Le Lierre” gaat over klimop, maar dan als metafoor voor het leven – als mijn beperkte kennis van de taal mij niet in de steek laat. Op de een of andere manier klinkt het veel vloeiender dan Engels en Nederlands, met veel opvallender klemtonen. Dát is wat mij aantrekt. Niet die teksten zelf.

Lees vooral ook de andere bijdragen aan de Franstalige battle op Ondergewaardeerde Liedjes.