Hellig en balsturig – De Duvel in Erica

Mijn bijdrage aan de Lohuesbattle op Ondergewaardeerde Liedjes:

Skik was altijd een beetje aan me voorbij gegaan. Lollig, maar niet meer dan dat. Tot die bloedhete dag in een tent in Lowlands, waar ik er achter kwam dat Lohues niet alleen een entertainer eerste klas was, maar ook een veel betere gitarist dan waar ik hem tot dan toe voor had gehouden. Dat werd bevestigd op de twee bluesalbums Ja Boeh en Grip. En ondanks dat Lohues doorging met mooie platen maken (Ericana is bijvoorbeeld een echte aanrader) blijven de twee bluesplaten voor mij het hoogtepunt in zijn oeuvre.

Het Drents bleek perfect te werken bij de blues. Live waren de optredens een feestje met bassist Keith Keyes en drummer Gralin Neal, Lohues’ neef Marco Geerdink op slaggitaar en de man die zich live steeds een slag in de rondte mocht soleren als Lohues tijdens het optreden zin had in een wijntje of sigaretje, toetsenist Rob van Donselaar.

Op Grip, het album én de track, kwam alles samen. Het klassiek verhaal van de duivel en de bluesman – zie de legende rond Robert Johnson-, prachtige taal (zou het woord ‘balsturig’ verder ooit gebruikt zijn in een liedje?) en een trage blues met de nadrukkelijke frasering van Lohues, verrassend ingetogen gitaarwerk én niet te vergeten een prachtige mondharmonicapartij van Joost Kolker.

De Duvel maakte tussen Mississippi en Chicago even een tussenstop in Erica. Gelukkig wel.

Lees vooral ook de andere bijdragen aan de Lohuesbattle op Ondergewaardeerde Liedjes.