Phish is na Grateful Dead misschien wel de meest invloedrijke jamband. Maar ja, jamband. Dat betekent dat ze zich het leplazarus toeren in de VS en zelden buiten de landsgrenzen komen.

Hadden ze meer succes kunnen hebben in de rest van de wereld als ze zich vaker hadden laten zien? Je zou bijna denken van wel. Van oudsher is (nou ja, was) de VS een stuk eenkenniger als het gaat om het vermengen van stijlen, nou net een van de kenmerken van jambands.

Ooit hadden we hier het festival Jam In The ‘Dam in de Melkweg, waar ik twee keer Umphrey’s McGee en een keer Les Claypool heb gezien. Bij de laatste editie van dat festival in 1012 stond Phish-bassist Mike Gordon daar ook met zijn soloband. Niet dat daar veel Nederlanders waren. Bij Jam In The ‘Dam kwam er een heel vliegtuig vol fans mee uit de VS…

Phish is zo’n band die ik graag nog eens zou willen zien. Liefst met een stel tracks van het hele fijne poppy album Fuego. Detail: in de studioversie is dit nummer “maar” negen minuten lang.