Met een sound ergens halverwege AC/DC en southern rock is dit wel een band voor mij. En toch ontdekte ik ze vorige week pas, dankzij een bezoekje aan de plaatselijke kringloopwinkel.

Het debuut, waarvan dit het titelnummer is, is zelfs geproduceerd door Rick Rubin. Dat album kwam midden in de grunge, omdat zanger Frank C. Starr eerst nog een gevangenisstraf moest uitzitten voor een drugsdelict. Dat gebeurde na de release van het album wéér en Rubin’s American Recordings trok zijn handen er vanaf.

Daarmee was de ellende nog niet voorbij. Drummer Ken Montgomery overleed nog voor de opnamen van opvolger Gettin’ Pretty Good… at Barely Gettin’ By aan een overdosis en de opnamen waren nog niet afgerond of Frank Starr werd door een dronken automobilist aangereden. Hij raakte in coma en overleed een kleine vier jaar later. Na de release van Gettin’ Pretty Good… at Barely Gettin’ By ging de band nog wel door met Ron Young (Little Caesar en Ad van den Berg’s Manic Eden) als zanger, hopend op herstel van Starr. Na diens dood hield de band het voor gezien.