Het swingt, het bluest, het rammelt

Zelfs als je zo ongeveer de hele dag met muziek bezig bent zoals ik, kunnen je nog leuke bandjes ontgaan. Zoals Johnny Mastro & Mama’s Boys.

Ze zijn afkomstig uit New Orleans, actief sinds 1995 en brengen met grote regelmaat nieuw materiaal uit. Elmore James For President is het nieuwe album en in de eerste tien seconden van de opener, het titelnummer, is het al duidelijk wat je gaat krijgen. Geen verfijnd intro, je wordt meteen in een losjes gespeelde rauwe blues gezwiept. Het album is live opgenomen en dat hoor je, in het gebrek aan verfijning en in de energie. Gelukkig maakt die energie de verfijning ook compleet overbodig. Het klinkt alsof je in een klein zaaltje naar ze staat te luisteren en dat is duidelijk ook de habitat van Johnny Mastro en consorten.

Een paar covers (Hound Dog Taylor’s See You In The Evening, Lazy Lester’s If You Think I’ve Lost You en Sonny Boy Williamson’s Baby Don’t Worry), zij het allemaal lekker verMastro’d, en verder eigen songs over onder andere muziek- en andere legendes. Elmore James uiteraard, maar ook Freddie King en Sidney Snow. Een ander soort legende is voodoopriesteres Marie Laveau uit de negentiende eeuw in New Orleans. De songs zijn vaak lekkere mid-tempo bluesstompers. Blikvangers en componisten zijn Johnny Mastro (zang en mondharmonica) en gitarist Smoke, maar op het album zijn soms ook baritongitaar voor de lagere tonen, drums, percussie en saxofoon te horen. Er komt er precies eentje boven de vier minuten uit en bij eentje houdt het al na 1:39 op in wat vooral een spontane jam lijkt. Je hoort soms de versterkers, de bekkens zijn hier en daar aan de schelle kant, maar het past er allemaal bij. Blues hoeft niet moeilijk te zijn, het moet vooral energie hebben en dat heeft het. Jaren aan optredens wordt perfect gevangen op Elmore James For President. Het swingt, het bluest, het rammelt en het is veertig minuten dikke pret.

Johnny Mastro & Mama’s Boys – Elmore James For President
(Continental Blue Heaven)

Johnny Mastro website

Deze recensie en meer op Rockportaal