Ernstig onderschat bandje, ernstig onderschat album. Door “Broken Wings” kreeg de band bijna een bubblegum pop-imago, terwijl goed beschouwd eenzelfde route als die van Toto bij iets gunstiger omstandigheden helemaal niet ondenkbaar was geweest. Het doorbraakalbum Welcome To The Real World verkocht geweldig, maar de opvolger Go On… met dit “Healing Waters” verkocht voor geen meter. Platenmaatschappijen gingen toen ook al niet voor de lange termijn, dus het volgende, vierde album Pull bracht RCA al niet meer uit. Dat kwam uiteindelijk pas in 2010 uit, via het eigen label van zanger Richard Page. Twintig jaar nadat het was opgenomen…

En dat allemaal omdat Go On… “te moeilijk” werd gevonden. Echt? Terwijl “Healing Waters”, compleet met gospelkoor, toch niet zoveel afwijkt van wat Foreigner een paar jaar daarvoor deed. Maar ja, timing. De jaren-tachtig look en sound waren op weg naar de uitgang en grunge zou het nog een trap na geven. En waar je voor sommige albums uit die tijd moet concluderen dat het nu akelig gedateerd klinkt, hebben die van Mr. Mister wat mij betreft grotendeels de tand des tijds doorstaan.

De heren zijn overigens prima terechtgekomen. Richard Page en toetsenist Steve George waren (vaak gezamenlijk) succesvolle songwriters en veelgevraagde achtergrondzangers, zoals bij o.a. Toto. Page toerde daarnaast met Ringo Starr’s All-Star Band en George met Kenny Loggins. Drummer Pat Mastelotto speelt al jaren bij een bandje dat King Crimson heet – en in het verlengde daarvan bij Stick Men en The Crimson ProjeKCt. De enige die voortijdig afhaakte, gitarist Steve Farris, dook later nog op bij Eddie Money en op het debuutalbum waar Tori Amos liever niet aan herinnerd wordt, Y Kant Tori Read. Bij dat laatste album kwam ik trouwens nóg een verrassende naam tegen: Matt Sorum, ex-Guns N’Roses, ex-Velvet Revolver en nu drummer bij Billy Gibbons.