Afgelopen vrijdag heeft mijn favoriete bandje dan toch écht zijn laatste concert gespeeld. In 1984 werd The End Of The Road aangekondigd, maar ze hebben het nog veertig jaar kunnen uitstellen. Na 33 studioalbums, een zwik livealbums, één wereldhit (hun allereerste single “Pictures Of Matchstick Men”!) en heel, heel veel concerten is het einde daar. Ook niet zo gek, want in 1962 begonnen Francis Rossi en Alan Lancaster met hun eerste bandje, in 1965 kwam Rick Parfitt erbij en in 1967 werden ze omgedoopt naar Status Quo. Dik zestig jaar in de muziek, dus. Toetsenist Andy Bown is inmiddels 78, Rossi is 75. Rossi gaat nog wel de theaters in met verhalen en akoestische vertolkingen.
De laatste track die ze speelden was “Burning Bridges”. Dat is de enige track die op de setlist is gebleven van hun slechtste (niet-covers-)album Ain’t Complaining uit 1988. Daar stond zelfs een Fluitsma en Van Tijn-compositie op – die prompt een van de belabberdste tracks op het belabberdste album was.
Ze zullen vast nog het een en ander opgenomen hebben voor een livealbum, maar de archieven zijn sinds de serie Deluxe Editions van de studioalbums wel leeg, dus het zou me verbazen als er nog veel komt.