Fel én in balans
Fishbone’s laatste full-length album was Still Stuck In Your Throat uit 2006. Er volgden in het decennium daarna alleen nog een paar niet heel memorabele EP’s. In 2023 verscheen er plots een heel vermakelijke nieuwe EP. Onhandig genoeg met dezelfde titel én op details na dezelfde hoes als hun eerste EP uit 1985, maar goed, het lek leek boven. En toen werd het 2024…
Nadat er al een bandlid was vertrokken in januari 2024 kwam in april het bericht dat de band opgeheven zou zijn. Dat bleek bij nader inzien niet te kloppen. Wel waren bassist John Norwood Fisher en trompettist Walter Kibby vertrokken, net voor Fishbone op tournee zou gaan met Primus en Coheed And Cambria. Fisher was samen met zanger Angelo Moore de enige die al 45 jaar(!) deel uitmaakte van de band. Er werden nieuwe bandleden aangetrokken, onder wie de teruggekeerde gitarist Tracey “Spacey T” Singleton en het werk aan een nieuw album begon.
Dat album is er inmiddels en het is toch wel enigszins verrassend vintage Fishbone. Fishbone is niet bepaald milder geworden in de loop der jaren. Wat heet, over Racist Piece Of Shit werd bepaald niet terughoudend gecommuniceerd dat het over de huidige bewoner van het Witte Huis gaat. In opener Last Call In America (met medewerking van George Clinton), Adolescent Regressive Behaviour, Hellhounds On My Trail (geen Robert Johnson-cover, maar een Fishbone-original) en verschillende andere songs laten ze horen dat zelfcensuur nog steeds niet in de Fishbone-gereedschapskist zit.
Wat er wel in die gereedschapskist zit? Songs die vaak muzikaal veel vrolijker zijn dan de teksten, met rock, funk, ska, metal en reggae. Met blazers, de onvermijdelijke theremin van Angelo Moore en een prima balans in sferen, tempo’s en ritmes. Fishbone is altijd al een band geweest die moeiteloos furieuze metal en ongelofelijk vrolijke ska wist te combineren en ondanks dat het metalgehalte hier niet zo hoog is weten ze op dit album perfect de balans te vinden. En laten we het voorzichtig zeggen: daar hadden ze in de voorgaande decennia juist moeite mee.
Blijkbaar was de ontploffing in eigen gelederen nodig om het oude Fishbone weer te vinden. Ik had in elk geval niet verwacht dat het zó’n fijn album zou worden.
Fishbone – Stockholm Syndrome
(Zestone Records)
Deze recensie en meer op Rockportaal