Vandaag werd bekend dat Jack Bruce is overleden.

Op mijn vijftiende was ik helemaal wild van Saxon en Iron Maiden en had ik nog geen flauw idee wat voor grootheid Jack Bruce was in de rockmuziek, vooral met Cream.

Maar bij de Rockpalastnacht op de WDR, toen nog een jaarlijks terugkerend fenomeen met hele grote namen op het programma, stond hij er ineens met zijn band. Jack Bruce & Friends, een band die maar kort heeft bestaan, met muzikanten van formaat die alle stijlen in rock en jazz van haver tot gort kenden. Gitarist Clem Clempson, toetsenist David Sancious, drummer Billy Cobham en natuurlijk Bruce zelf. In deze band werd het technisch vernuft in dienst van de liedjes gesteld en dat leverde een zeldzaam mooie plaat op, I’ve Always Wanted To Do This. Door tegenvallend commercieel succes bleef het bij één studio-album en een tweemaal gereleased live-album, als Alive In America in 1999 en als Live In America (met twee tracks minder) in 2007.

Bruce’s fraaie, herkenbare stem, de teksten (meestal van de hand van dichter Pete Brown) en de manier waarop met minimale middelen een buitengewoon dynamische sound werd neergezet maakten dat I’ve Always Wanted To Do This tot op de dag van vandaag een bijzondere plek bij me inneemt. Inmiddels heb ik ook het nodige van zijn eerdere en latere werk in mijn collectie, maar dit blijft voor mij zijn mooiste werk. Dit “Bird Alone” is een van de hoogtepunten.