In het verkeerde keelgat

Mijn bijdrage aan de Alcoholbattle op Ondergewaardeerde Liedjes:

“Snortin’ Whiskey, Drinkin’ Cocaine” is naar men zegt het resultaat van een Spinal Tap-momentje. Bijna op het hoogtepunt van zijn roem – het hoogtepunt was het album waarop dit nummer stond – vroeg Travers zijn gitarist Pat Thrall waarom hij te laat was voor een studiosessie. Thrall antwoordde dat het de voorgaande avond wat laat was geworden met het whiskeysnuiven en cocaïne drinken en die contaminatie leverde prompt inspiratie op voor een van Travers’ successen.

Of de tekst positief of negatief is over drank- en drugsgebruik, daar zijn de geleerden het nog niet over eens. De albumtitel Crash And Burn was in elk geval profetisch. Travers had al niet zo’n beste reputatie door zijn excessieve gebruik en dat begon zijn tol te eisen. Zijn bandleden stapten op, in 1986 raakte hij zijn platendeal kwijt en Travers moest bijna van voren af aan beginnen, iets wat hem pas in de loop van de jaren negentig enigszins lukte.

Thrall bracht na de Pat Travers Band een album uit met Deep Purple’s Glenn Hughes, dat goede kritieken scoorde, maar belabberde verkoopcijfers. Hij heeft nog met grote namen als Meat Loaf en Jack Bruce gespeeld, maar is heden ten dage vooral bekend als producer en engineer. In die laatste hoedanigheid werkt hij tegenwoordig voornamelijk met popartiesten. Zo heeft hij Beyonce, Jay-Z, Kanye West, Demi Lovato en Justin Bieber op zijn cv staan.

De andere twee in de bekendste bezetting van de Pat Travers Band waren drummer Tommy Aldridge, die inmiddels bij zo’n beetje elke classic rock-band van formaat op de drumkruk heeft gezeten, en bassist Peter “Mars” Cowling, die Pat Travers in de lastigste jaren weer terzijde stond. In 1993 zag Travers af van zijn verdere diensten en trok Cowling zich terug uit de muziek.

“Snortin’ Whiskey, Drinkin’ Cocaine” was de perfecte illustratie van de jaren tachtig in de rockmuziek. Het kon allemaal niet op en hoe ongeremder hoe beter, leek het. Maar tegen de tijd dat ze zelf doorhadden dat de kwaliteit in toenemende mate achterbleef bij de productie was al menige carrière op een dood spoor beland. De grunge hoefde alleen maar het laatste zetje te geven.

Lees vooral ook de andere bijdragen aan de Alcoholbattle op Ondergewaardeerde Liedjes.