Fout – fouter – heerlijk

Mijn bijdrage aan de Soundtracks-battle op Ondergewaardeerde Liedjes. Wie de tekst bekend voorkomt heeft gelijk.

Veel foutere hardrock dan deze plaat uit 1979 is er niet. De film waar het de soundtrack van vormde was nog vele malen slechter. En toch is Stuntrock een heerlijke plaat.

De band Sorcery bestond voornamelijk uit sessiemuzikanten uit Los Angeles. Het idee kwam van gitarist Richard Taylor, die een stageshow wilde combineren met illusionisten. Voor die show werden daarom twee goochelaars aangetrokken, die het verhaal van het gevecht tussen The King Of The Wizards en de Prince Of Darkness neerzetten. Kiss en Alice Cooper, maar dan nóg een stapje verder, zeg maar. Muzikaal was het zo ongeveer een voorloper van hairmetal, popmuziek op volume met een fikse dosis show.

Dat verhaal werd ook verwerkt in nummers als “Talking To The Devil”, “Book Of Magic” en “Wizard’s Council”. Het duurde nog een tijd voor het album op cd uitkwam, maar die was prachtig vormgegeven als de oorspronkelijke LP, compleet met groeven en etiket, klaphoes én binnenhoes.

Waar de cd nog de charme van foute hardrock heeft, is de film Stuntrock vooral verbijsterend slecht en eigenlijk alleen de moeite waard wanneer de stageshow van de band in beeld komt. Voor de liefhebber zijn er ook nog momenten waarop Monique van der Ven in een gouden jumpsuit voorbij komt huppelen. Stuntrock was ongetwijfeld een van de redenen waarom haar carrière daar nooit van de grond kwam…

Het verhaal draaide rond de Australische stuntman Grant Page – hoewel je de term ‘verhaal’ in dit verband heel ruim moet nemen – en het ging van stunt naar stageshow en terug. Hoe stunts en stageshow in verband werden gebracht? In het verhaal was de vertolker van de Prince Of Darkness in de stageshow de neef van Grant Page. Nee, de creativiteit was daar ook niet om over naar huis te schrijven. Regisseur Brian Trenchard-Smith vervolgde zijn loopbaan dan ook met veel TV-films en straight-to-video-juweeltjes als Leprechaun 4: In Space (een 3,3 op IMDB, waar Stunt Rock nog altijd een 5,5 krijgt).

Met Sorcery was het na dit album eigenlijk ook afgelopen. Ze bestonden nog wel een tijd, al werd zanger Greg Magie (soms ook als McGee geschreven, heden ten dage koordirigent) vervangen werd door David Glen Eisley, die later nog enige faam zou verwerven in Giuffria. De heren die overbleven verdienden hun geld vooral zoals ze dat ook vóór Sorcery al deden, met jingles, commercials en sessiewerk. En toch, het album Stuntrock blijft – gedateerd en wel – een juweeltje van foute pre-hairmetal.

Lees vooral ook de andere bijdragen aan de Soundtracksbattle op Ondergewaardeerde Liedjes.