De helft van de band mag dan altijd een tijdje onder de groene zoden liggen, het aantal muzikanten op het podium bij The Who is er bepaald niet kleiner op geworden. Het past bij de trend om live steeds meer het albumgeluid te benaderen. Niet per definitie een verbetering, als je het mij vraagt.

Tegelijkertijd hebben tal van bands jarenlang allerlei muzikanten aan de zijkant van het podium buiten beeld gehouden, dus een deel van die muzikanten was er vroeger wel. Het trieste dieptepunt is Ian Stewart, ooit Rolling Stoneslid. Volgens de manager paste hij niet in het imago en hij werd in 1963 uit de band gezet. Desondanks bleef hij tot zijn dood in 1985 actief als pianist bij de Stones.

Iets soortgelijks gebeurde jaren later met Bon Jovi-bassist Hugh McDonald. Hij werd vervangen door de ruiger uitziende Alec John Such – hoewel het inmiddels wordt verondersteld dat McDonald altijd de baspartijen in de studio is blijven inspelen, inclusief op het doorbraakalbum Slippery When Wet. Alec John Such werd in 1994 ontslagen en jawel, McDonald volgde hem weer op. Nooit als officieel lid echter, en jarenlang werd hij zorgvuldig buiten beeld gehouden, want voor Bon Jovi BV was ‘ie niet hip genoeg. Zelfs in een documentaire over Bon Jovi met veel live- en backstagebeelden moest je goed zoeken naar McDonald.

Fijn wereldje…