Een zwaar ondergewaardeerde band uit eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Deels vanwege de maskers bij de eerste twee albums – lijkt leuk, maar de connectie met je publiek wordt een stuk lastiger -, deels omdat ze op hun derde album Strange And Beautiful van heavy, Queensrÿche-achtige metal naar een stuk progressiever én commerciëler materiaal gingen. Zelf vind ik het echter nog steeds hun beste album. Het was ook het laatste album met zanger Midnight, die later nog een wonderlijk, maar intrigerend soloalbum uitbracht.