Catchy én heavy

Riffy, bluesgeörienteerde heavy rock doet het weer goed. Bands als Rival Sons, Monster Truck en Greta Van Fleet hebben succes waar genregenoten als Clutch jarenlang alleen van konden dromen. Zelfs Wolfmother kon het succes niet bestendigen. Crobot heeft daarentegen de tijd mee.

Crobot is een driemansband uit Pennsylvania, opgericht door zanger/mondharmonicaspeler Brandon Yeagley en gitarist Chris Bishop. Drummer is sinds een paar jaar Dan Ryan – dit is zijn eerste studioalbum met de band – en voor optredens hebben ze twee tourbassisten achter de hand. Motherbrain, hun vierde full-length album, laat een fijne mix horen van heavy bluesrock, alternatieve rock, desert rock en zo nog een paar subgenres. Met enige regelmaat wordt dat gepaard aan catchy melodieën die je bij de eerste luisterbeurt al mee loopt te brullen. “Low Life” is er zo eentje. Yeagley heeft in dergelijke tracks net zo’n fijne brulzangstem als bijvoorbeeld Wolfmother’s Andrew Stockdale. Ook de riffs zijn van de soort die meteen blijft hangen. Niet ingewikkeld, maar des te memorabeler.

Het grappige is dat ze catchy tracks afwisselen met songs als Stoning The Devil, die moddervet en zwaar aangezet zijn. Die voelt ondanks het lage tempo ook veel langer aan, terwijl dat met net vier en een halve minuut nogal meevalt. Alle andere tracks zijn tussen drie en een halve en vier minuten lang. Tegelijkertijd laat zo’n track ook horen dat Motherbrain eigenlijk stiekem veel heavier is dan je zou denken. Het is zo verdomd aanstekelijk dat je in eerste instantie niet eens zo doorhebt hoe heavy het eigenlijk is.

Crobot mag gerust in één adem genoemd worden met de hiervoor genoemde bands. Motherbrain is drie kwartier feestelijke vuige rock and roll met decennia muziekgeschiedenis erachter, met tegelijkertijd een opvallend goed gevoel voor melodieën. Uitstekende band voor het festivalseizoen. En voor thuis in je cd-speler, dat ook.

Crobot – Motherbrain
(Mascot)

Crobot website
Crobot op Twitter
Crobot op YouTube
Crobot albumplaylist op YouTube

Deze recensie en meer op Rockportaal