Hoe je het ook bekijkt. De allereerste BofH is nog steeds de beste en subliem. Ik denk ook dat Bad for good van Kjim Steinman dicht in de buurt zou komen als Meat Loaf het had gezongen. Toevallig was er net een documentaire over Meat Loaf op tv.
De eerste is een echte klassieker. De tweede had zijn momenten maar vind ik niet zo heel bijzonder, deze vind ik daarentegen toch wel weer erg lekker. De claim dat het nieuwe Steinman-tracks zouden zijn was onzin – een flink deel stond al op het geweldige Pandora’s Box-album, maar ook als geheel vind ik ‘m makkelijk overeind blijven. De grote namen waren voor de verkoop, maar vallen goed beschouwd niet eens zo op.
Steinman heeft volgens twee productieve decennia gehad in de jaren zeventig en tachtig, voordat drank en drugs hun tol eisten. En zelfs de jaren tachtig waren al moeizaam, gezien het Def Leppard-debacle… Meat Loaf heeft ook later toch regelmatig leuke dingen laten horen, vooral als hij weer wat meer leunde op zijn achtergrond in muziektheater.
Hoe je het ook bekijkt. De allereerste BofH is nog steeds de beste en subliem. Ik denk ook dat Bad for good van Kjim Steinman dicht in de buurt zou komen als Meat Loaf het had gezongen. Toevallig was er net een documentaire over Meat Loaf op tv.
De eerste is een echte klassieker. De tweede had zijn momenten maar vind ik niet zo heel bijzonder, deze vind ik daarentegen toch wel weer erg lekker. De claim dat het nieuwe Steinman-tracks zouden zijn was onzin – een flink deel stond al op het geweldige Pandora’s Box-album, maar ook als geheel vind ik ‘m makkelijk overeind blijven. De grote namen waren voor de verkoop, maar vallen goed beschouwd niet eens zo op.
Steinman heeft volgens twee productieve decennia gehad in de jaren zeventig en tachtig, voordat drank en drugs hun tol eisten. En zelfs de jaren tachtig waren al moeizaam, gezien het Def Leppard-debacle… Meat Loaf heeft ook later toch regelmatig leuke dingen laten horen, vooral als hij weer wat meer leunde op zijn achtergrond in muziektheater.