Van Pat Benatar heb ik alles in de kast staan, maar Precious Time beluister ik vaker dan de rest bij elkaar. Niet dat de rest slecht is, zeker niet. Maar op niet een van haar platen komt het gitaarspel van Neil Giraldo zo goed uit de verf als daar. Prachtige melodieuze partijen zonder een nootje teveel, of het nu een solo is of de ritmepartij. Het lijkt allemaal best simpel, maar het zit o zo geraffineerd in elkaar. De aanleiding voor dit stukje was een interview met Giraldo op Guitarworld.
Het wordt tijd dat Pat en Neil weer eens een optreden in Nederland gaan geven. De laatste keer is alweer jaren geleden. Ik ben kwijt waar het was, Dronten, Lelystad?
Ik heb ze helaas nooit live kunnen zien.