Sinds in 2021 de video’s van “Dawning Of A Brand New Day” en “Out Alive” werden uitgebracht zat ik met smart te wachten op het soloalbum van John Sykes, Sy-Ops. Dat was al jaren daarvoor aangekondigd en leek er ook te gaan komen toen hij een contract tekende met Golden Robot Records. Dat contract werd al een jaar later echter weer ontbonden en Sykes verdween weer in de coulissen. Gisteren bleek waarom we sinds 2021 niets meer van hem gehoord hadden: John Sykes is na een langdurige ziekte op 65-jarige leeftijd overleden.
Hardrockers hoorden voor het eerst van hem via NWOBHM-bandje Tygers Of Pan Tang. Zijn doorbraak kwam echter toen hij bij Thin Lizzy Snowy White opvolgde en die band met zijn gierende gitaarwerk flink wat heavier maakte op Thunder And Lightning. Helaas stond Lizzy op zijn laatste benen en bleef het bij dat ene album. Na het overlijden van Lynott heeft hij nog jaren samen met Scott Gorham Thin Lizzy voortgezet, waarbij de Engelsman Sykes opvallend genoeg als zanger de Ierse tongval van Phil Lynott bleef gebruiken.
Na de eerste stint met Thin Lizzy werd hem gevraagd de gitaarpartijen voor Whitesnake’s Slide It In opnieuw in te spelen voor de Amerikaanse versie van het album. Vervolgens was hij medeverantwoordelijk voor het megasucces van Whitesnake’s 1987, maar zag hij dat succes aan zich voorbijgaan omdat de hele band al was ontslagen vóór de release van dat album. Op de video’s stond Ad van den Berg Sykes’ heel herkenbare gitaarwerk te mimen.
Zijn beste werk moest toen nog komen. Na Whitesnake vormde hij Blue Murder met bassist Tony Franklin (The Firm). Aanvankelijk was Cozy Powell de drummer en Ray Gillen (Badlands) de zanger, maar nadat de eerste naar Black Sabbath vertrok en werd vervangen door Carmine Appice (Vanilla Fudge, King Kobra) en Sykes werd overtuigd zelf de zang te doen bleef er een powertrio over voor het magistrale album Blue Murder.
Het is me nog steeds een raadsel waarom dat album geen gigantische klapper is geworden. Sykes zelf weet het aan platenmaatschappij Geffen, die hem alleen een contract aangeboden zouden hebben om hem weer terug naar Whitesnake te lokken. Met Blue Murder maakte hij nog een tweede studioalbum, dat bepaald niet van hetzelfde niveau was. Nadien is hij nog in beeld geweest als gitarist voor Def Leppard, Guns N’Roses en wat daarna The Winery Dogs zou worden, maar behalve wat werk voor Derek Sherinian en Hughes-Turner Project was hij vrijwel onzichtbaar, zelfs voor collega-muzikanten. Een van de meest herkenbare gitaristen uit zijn generatie heeft daardoor een verrassend kleine productie: elf studioalbums en vier livealbums.
Deze video lijkt met de camera in de hand vanaf een balkon opgenomen te zijn, maar het geluid is gelukkig beter. Beide tracks stonden op het genoemde Blue Murder-album.