Recent vroeg iemand op Mastodon volgers om hun favoriete album van 1982. Geen slecht jaar, met Black Tiger van Y&T, The Number Of The Beast van Iron Maiden, The Nylon Curtain van Billy Joel, Abominog van Uriah Heep, Borrowed Time van Diamond Head en The Eagle Has Landed van Saxon. (Niet iedereen zal dit een lijstje van louter topalbums vinden, ik weet het.) Maar het beste album is voor mij Frank Marino’s Juggernaut, het album waarop hij de perfecte mix van progressieve rock en hardrock vond. Met als een van de hoogtepunten dit “Strange Dreams”.