Gisteren ben ik naar de documentaire Iron Maiden: Burning Ambition geweest, over de inmiddels 50 jaar dat de band bezig is.
Voor mij als volger sinds 1981, die veel muzieknieuws leest en ook nog eens alle feitjes onthoudt, was er weinig nieuws te ontdekken. Wel veel livefragmenten, maar omdat de film een uur en drie kwartier lang is, waren die fragmenten wel iedere keer kort. Wie minder thuis is in de geschiedenis van Maiden zal er een leuke, maar wat onevenwichtige historie aan hebben.
Er is aandacht voor mascotte Eddie, de beginjaren in Oost-Londen en platenmaatschappijen die hen graag naar de punkkant hadden geleid. Het vertrek van Paul Di’Anno, de komst van Bruce Dickinson en de wereldwijde doorbraak met The Number Of The Beast. Mooi is hoe de opkomst van de metal als undergroundbeweging wordt gekoppeld aan de omstandigheden in de UK in de jaren tachtig, later achter het IJzeren Gordijn en in Zuid-Amerika en weer later in de Balkan. Even is er aandacht voor de onzinnige puriteinse beweging in de VS die plots overal in muziek satanische boodschappen zag. Dat Maiden daarmee de draak stak met een stuk achterstevoren afgespeelde tekst op Piece Of Mind wordt dan weer niet genoemd. Dat drummer Nicko McBrain op dat album Clive Burr opvolgt wordt uitgebreid vermeld, waarom Burr vertrok (hij had de diagnose MS gekregen) in het geheel niet.
Ook het vertrek van Adrian Smith en Bruce Dickinson wordt besproken en de vrij desastreuze periode met Blaze Bayley. Die krijgt overigens niet de schuld in de schoenen geschoven, dat is voorbehouden aan de grunge. Dat het songmateriaal verre van geïnspireerd was wordt achterwege gelaten…
Grappig is dat vanuit het Maiden-kamp wordt gemeld dat Dickinson had laten horen wel interesse te hebben in een terugkeer, terwijl volgens Dickinson het eerste contact een telefoontje vanuit Maiden was. Er wordt dan nog wel stilgestaan bij het eerste album na Dicksinson’s terugkeer Brave New World, maar de rest van de discografie krijgt ongeveer twintig seconden.
Dat manager Rod Smallwood belangrijk is voor de band komt ook aan de orde: dat hij Eddie-ontwerper Derek Riggs ontdekte door een prent bij de platenmaatschappij, maar ook dat hij de band in de eerste periode met Dickinson zo ongeveer over de kling jaagde met een absurd tourschema. Dat hij Dickinson bij een Rock In Rio-optreden weerhield een bloedende hoofdwond te stelpen en hem terug het podium op dirigeerde met de opdracht dichtbij een camera te gaan staan zodat het in beeld kwam. Ook typisch Rod Smallwood: toen Dickinson zijn vliegbrevet had gehaald en hij de band rondvloog in de eigen Ed Force One zag Smallwood mogelijkheden om eerder onbereikbare plaatsen aan het tourschema toe te voegen.
Een van de tracks die (te kort) in beeld komt is “Blood Brothers” van Brave New World, door Dickinson in het fragment omschreven als heavy metal waltz.