Met afstand de meest gedraaide track in Huize Prikkie is “Whatever You Want”. Deels omdat ik het inderdaad een waanzinnig goed nummer vind, maar deels omdat het ongetwijfeld de track is die ik in de meeste versies op cd heb. Bijna elke live-cd (of bootleg) van na 1979 bevat wel een versie. Deze versie wijkt misschien nog wel het meest af van het origineel.
Gek genoeg was Whatever You Want het enige Status Quo-album van na 1977 dat ik niet meteen bij release kocht. Voorganger If You Can’t Stand The Heat – en vooral single “Marguerita Time” – had me zozeer teleurgesteld dat ik even afgehaakt was. Met Just Supposin’ uit 1980 was ik weer terug in de fanschare en dat is zo gebleven.
Mijn favoriete nummers zijn al jaren Down Down en Roll over lay Down. Ik ben indertijd afgehaakt toen mijn favoriete bandlid, Alan Lancaster, buitenspel werd gezet. De muziek, die ze daarna maakten, gingen willens en wetens langs mij heen. Ik ben wel blij dat ik, mede uit nostalgische drang, naar het reunieconcert van de Frantic Four in de Zwolse IJsselhallen ben geweest.
Mwah, dat “buitenspel zetten” ligt wel iets genuanceerder, hoor. Lancaster gooide de kont tegen de krib en dwong de anderen om een clip op te nemen met een pop in zijn plaats, doordat hij simpelweg niet op kwam dagen. Als vanouds is het denk ik van twee kanten niet al te subtiel gegaan.
Bij de dvd van de “Hello!”-documentaire is ook een wandeling van Rossi en Lancaster door de oude buurt te zien en daar blijken ze het echt achter zich gelaten te hebben.
Ik was tijdens de split van 1984 20 jaar en zoals het op die leeftijd hoort behoorlijk zwart-wit. Als je ouder wordt zie je alles in een breder perspectief. Voor zover ik weet had de splitsing meer te maket dat Parfitt en Rossi in de studio aan het opnemen onder de naam SQ, zonder dat Alan, die in Australië was, dit wist. Met alle gevolgen van dien. Zo zullen er nog wel meer verhalen zijn.
Ik moet de documentaire nog altijd bekijken. Staat vast wel op YT. De vakantie komt eraan en meer vrije tijd.
Dat gedoe in de studio was pas helemaal aan het einde, in 1986. Na jaren van onvriendelijkheden heen en weer zou “Marguerita Time” min of meer het breekpunt geweest zijn. Lancaster vond het een nummer dat niet bij Quo paste – en daar had ‘ie natuurlijk volkomen gelijk in…
Na de split is Parfitt aanvankelijk met een solo-album bezig geweest. Ik heb zo’n vermoeden dat die tracks, voorzien van solo’s van Rossi, uiteindelijk op de B-kanten van singles van In The Army Now terecht zijn gekomen.