John Wetton/Geoff Downes – Icon

wetton_downes-icon.jpgHet zal duidelijk zijn dat ik als gerontorocker “vernieuwing” geen absolute noodzaak vind voor een band. Klassieke blues kan heerlijk zijn juist omdát het klassieke blues is. Begrijp me niet verkeerd, wanneer een band als Deep Purple zich opnieuw uitvindt met een nieuwe gitarist vind ik dat óók heel mooi. Maar het is onzin om van AC/DC te vragen een nieuwe stijl te zoeken terwijl de oude nog steeds zo mooi is. Maar ook al heeft een band de stijl die ze twintig jaar geleden al hadden, dat hoeft niet te betekenen dat ze exact hetzelfde klinken. Er is ook nog zoiets als technische vooruitgang. Nieuwe instrumenten, nieuwe apparatuur, nieuwe opnametechnieken maken dat er toch verschillen zitten tussen het oudere werk en recenter werk van zo’n band. Zo niet bij John Wetton en Geoffrey Downes. Lang geleden maakten ze furore in Asia met commerciële symforock. De toetsen van Downes droegen de sound van Asia, terwijl de gedubbelde zang van Wetton en de catchy songs het geheel rijp maakte voor het grote publiek. Wetton en Downes werken nu weer samen, met behulp van gerenommeerde muzikanten als Arena’s John Mitchell, met exact hetzelfde stramien als in Asia. Exact. Het zou een vergeten album van Asia kunnen zijn, maar dan ook echt twintig jaar oud. De sound is zó nauwgezet gekopieerd dat je je begint af te vragen of het wel enige zin had om deze plaat op te nemen. Tuurlijk, na opener “Let me go” zit je weer helemaal in Asia-sferen en ze houden dat moeiteloos vast tot het einde, maar ergens heb je het gevoel dat je belazerd wordt waar je bij zit.


mij= Frontiers / Rough Trade

« »